یک سال از درگذشت استاد شهیدی می گذرد.

شهیدی نسخه تالی و بلکه متعالی مکتبی بود که  با امثال دهخدا و قزوینی و فروزانفر و دکتر معین شناخته می شود. انسان های وارسته ای که  هم در ادبیات فارسی و هم در ادبیات عرب جامع علوم هستند. بزرگانی که گاه آن ها را علامه می خوانیم و جالب آنکه در قرن معاصر کمتر از ده نفر "علامه" خوانده شده اند: علامه قزوینی ، علامه دهخدا ، علامه جعفری ،علامه حسن زاده آملی ، علامه امینی ، علامه طباطبایی ... و باز این نکته غریب را بگویم که زنده یاد "شهیدی" تنها پس از مرگ "علامه" خوانده شد .رهبر معظم انقلاب در پیام تسلیت خود فقدان علامه شهیدی را ضایعه ای برای زبان فارسی و فرهنگ اسلامی خواندند.

نگارنده دوبار با حضرت استاد تماس گرفتم. یکبار وقتی که برای کتاب "شناخت نامه نویسندگان" از او فهرست کتاب هایش را خواستم که بزرگوارانه در اسرع وقت برایم فرستاد و دیگر زمانی بود که از او خواهش کردم که دعوت ما را برای برگزاری تجلیلی کوچک بپذیرد که به دلایلی از آن امتناع کرد.

افسوس که قدرش در زادگاهش آن گونه که شایسته بود دانسته نشد. بی دریغی بر او که بی نیاز از این تعلقات بود و با دریغی بر فرهنگ لرستان که شناسنامه فرهنگی اش را به درستی نمی شناسد!