اگر میدانستم کاندیدای جایزه نوبل اینقدر کم سنگ است شعر ذیل را زودتر نثارش میکردم: زبان حال شاعره ی نگون بخت وهم پیاله ها:
کرکری می خوانم و اینکار ناب آموختم
حرف های مفت بی حدوحساب آموختم

کی زمرغ خوش نوا آ موختم من این نمط
این نوای شوم از بوم وغراب آموختم

لال بودم سال های پیش تر از انقلاب
حال کلی سفسطه , فن خطاب آموختم

من مخالف بوده ام با مردم و با انقلاب
گرچه اکنون جنگ را باانقلاب آ موختم

می رود دریا بآرامی اگر سوی هدف
من مخالف با همه دریا شتاب آ موختم

دیگران چون قطره در دریاومن هستم حباب
روی دریا کف شدن رااز حباب آموختم

بس که با هوشم بگیرم درس از بیگانه من
چون ازینها هم سوال و هم جواب آموختم

تیشه را برداشتن بر ریشه های خود زدن
من به انواع حیل با آب وتاب آ موختم

هست در دستم کتابی کاتبش آنسوی آب
حرف های آبکی را زین کتاب آ موختم

زین کتاب کهنه ی فرسوده ی بی اعتبار
هم شکاف وتفرقه هم انشعاب آ موختم

چون که من می ترسم از دریا وموج وحدتش
آشناکردن در امواج سراب آموختم

مصلحم گویند اما کار من باشد خراب
شیوه ی اصلاح را یعنی خراب آ موختم.