»امروز روز اول دي ماه است، من راز فصل ها را مي دانم و حرف لحظه ها را مي فهمم...» از خانه كه بيرون مي زنم، پاييز آخرين برگ هاي طلايي اش را به زير پاي عابران ريخته است، خش خش خشكيدن برگ و موسيقي باد، سمفوني زيبايي در اين شب سوزناك اما پرستاره بوجود آورده است، شمشادها، كاج ها و سروهاي محوطه مركز همايش هاي بين المللي صدا و سيما بيش از هر چيز ديگري نظرم را جلب مي كند، شاخه شاخه درختان به قنوتي سبز ايستاده اند، شب،  پرده ي سياهي به روي آبي آسمان كشيده است، انگار ستاره ها هم مي دانند چه شبي در راه است. چشمك مي زنند و ماه به روي پرده شب گلدوزي شده است. كمي آنطرف تر ساختمان همايش ها با آن معماري مدرن سربرمي آورد، از راهروهاي تودرتو مي گذرم، دعوتنامه ام را مي گيرند و يك بسته به يادبود به دستم مي دهند، و مرا به پله هايي كه به پايين مي ريزند راهنمايي مي كنند، در سالن پذيرايي، ميزها را هنرمندانه چيده اند، گرد هر ميز چند نفر ايستاده اند و گرم صحبت اند، خيلي ها را تا به حال از نزديك نديده ام اما كاملاً آشنا هستند، سمت چپ سالن، ستاد خبري جشنواره مستقر شده، اطلاعات مربوط به جشنواره را از يكي از راهنماها مي گيرم، كاركنان سازمان و عوامل اجرايي جشنواره مدام در آمد و شدند، همه چيز مرتب و جذاب است، از ويژه نامه خواندني جشنواره تا CDهاي اهدايي، از هماهنگي عوامل اجرايي تا خوش رويي آنها و... مركز موسيقي صدا و سيما، امشب مركز مهرباني است. بيخ گوش ستاد خبري، دري سبز به سالن همايش ها گشوده مي شود. مدعوين يكي يكي مي نشينند، كم كم هيچ صندلي خالي اي نمي ماند. طنين دلنواز «سرود ملي جمهوري اسلامي» بلند مي شود، همه به احترامش برمي خيزيم، چه تصوير باشكوهي جلوي چشمان من و دوربين شكل مي گيرد، مي نشينيم. سكوت سرتاسر سالن را درمي نوردد. كلام وحي، تنها صدايي است كه در سكوت جاري مي شود. از زمين كنده مي شوم، براي لحظاتي آسمان به زمين مي آيد، زميني ها آسماني تر مي شوند، به بركت اين كلام حيرت انگيز! عباس سجادي، مجري نام آشناي برنامه پشت تريبون مي آيد، پس از خوشامدگويي، ميهمانان را به شعري مهمان مي كند تا كم كم محيط مهياي اجراي اركستر مركز موسيقي شود، «ايران سرزمين پاكان» به آهنگسازي شهرام منظمي، و رهبري علي بكان و به 13 گويش ايراني به زيبايي اجرا مي شود، درونمايه و محتواي شعر وحدت و همبستگي و ميهن دوستي است، اركستر سرزمين پاكان به گويش مازني، خراساني، آذري، كرمانشاهي، كردي، لري، گيلكي، بلوچي، بختياري و... پژواك دلنشيني از اتحاد ايرانيان را فرياد مي زند. پخش گزارش تصويري فعاليت هاي جشنواره (كليپ) بخش ديگري از برنامه بود كه گوشه هايي از زحمات عوامل اجرايي جشنواره را به تصوير مي كشيد، بعد از پخش اين كليپ، كرم رضا پيريايي رئيس مركز موسيقي و سرود صدا و سيما در پشت تريبون قرار گرفت تا ضمن خيرمقدم، گزارشي از جشنواره را ارايه دهد. تا آن جا که می دانم پيريايي سخنران خوبی است وقتی می بینم متن حرف هایش را به شکل خطابه از رو می خواند، تعجب می کنم، انگار نمی خواهد از توانایی  گفتارش استفاده کند و یا شاید میخواهد دیسیپلین یک مراسم رسمی را رعایت کند! پيريايي با اشاره به اينكه: «رقابت پسنديده بخش هاي مختلف رسانه ملي و دغدغه  جانماندن» باعث افزايش معدل كاري، مقبوليت رسانه ملي، رشد ميزان مخاطب و ارتقاء استاندارد توليد و پخش شده است» افزود: "در سالهاي اخير همه و همه، حتي منتقدان هم، صدا و سيما را"، «رسانه ملي» مي نامند، اين موفقيت دال بر بلوغ رسانه، ايجاد فضاي چندصدايي، التفات به طبقات مرجع و نظرات كارشناسي و توجه به مقوله ي «مهندسي پيام» در بسياري از برنامه ها شده است» جنس حرف هاي پیریایی رسانه اي است. معلوم است مخاطبانش را به درستي مي شناسد. پيريايي اضافه مي كند: «شعار هوشمندانه امسال، فرصت مطلوبي را فراهم كرد تا عموم هنرمندان به فراخور توان، تعلق و دلبستگي خود به مفاهيم همدلي، يكرنگي و اتحاد ملي در سايه نام بلند و سربلند ايران و نيز، همگرايي و انسجام اسلامي، آثار زيبايي را پديد آورند.» آماري كه رئيس مركز موسيقي و سرود اعلام مي كند درخور توجه است: 441 اثر موسيقايي با محتواي اتحاد ملي و انسجام اسلامي و همكاري 2400 هنرمند در توليد آثار موسيقايي، بخش هاي جنبي، نماهنگ و شعر. سپس دكتر شاهين فرهت، موسيقيدان برجسته معاصر، بيانيه هيأت داوران را قرائت كرد، اهداء جوايز به برگزيدگان و رتبه هاي برتر سالن را سراسر شور و هيجان مي کند. جايزه گرفتن هميشه خوب است! فرهت انساني فرهيخته است. حضور ايشان در جشنواره نشان مي دهد كه داوري آثار در سطح جدي و حرفه اي برگزار شده است. اين موضوع را وقتي از دست اندركاران مي پرسم به يقين بيشتري مي رسم. خانم جوادي مي گويد استاد داود گنجه اي، استاد محمد سرير، استاد درويش رضا منظمي، استاد فرهت و استاد حسين يوسف زماني داوران جشنواره بوده اند، حضور حيرت آوري است! حضور اين اساتيد مي تواند استاندارد و كلاس هر جشنواره موسيقي را تعيين كند. ساعد باقري، شاعر و ترانه سراي شاخص معاصر سخنران بعدي جشنواره ترنم وحدت است باقري را همه به تبحر در كلام و بيان مي شناسند و اتفاقاً موضوع سخن ايشان نقش كلام در موسيقي است. اجراي سمفوني شهيدان خدايي توسط اركستر سمفونيك مركز و به رهبري محمد بيگلري پور و با صداي دل انگيز عبدالحسيني از زيباترين بخش هاي جشنواره است نام بلند و عزيز شهيدان هر فضايي را عطرآگين مي كند وقتي كه اركستر در اوج هماهنگي و هارموني فضايي سراسر معنوي و روحاني پديد مي آورد شعر بي بديل مولانا در گوش جان حاضران جاری می شود که: «كجاييد اي شهيدان خدايي...» بعد از اركستر بخش نماهنگ صداي قلب ايران برنامه ديگري بود كه پيش از سخنراني مهندس سيدعزت ا... ضرغامي رياست محترم سازمان صدا و سيما، ديده و شنيده شد. رياست سازمان صدا و سيما با اشاره به اينكه ذات موسيقي بامعنا و مفهوم اتحاد ملي و انسجام اسلامي،‌پيوندي عميق و ناگسستني دارد؛ گفت: «امروز هيچ توليدي در صدا و سيما بدون موسيقي نيست، حتي بسياري از توليدات عميق معنوي و معارفي، اگر با موسيقي عجين نباشند، از اثرگذاري شان بر مخاطب كاسته مي شود» ديد روشن و صحبت هاي دلگرم كننده رئيس رسانه ملي تحسين هنرمندان را برمي انگيزد. انگار اتفاقي مبارك در راه است، اين را از پژواك سخنان ضرغامي در آينه نگاه اهالي موسيقي به روشني مي بينم. مهندس ضرغامي با اشاره به فعاليت هاي موسيقايي رسانه ملي، پافشاري بر كيفيت آثار و قطعات موسيقي توليد شده در مركز موسيقي و سرود و آمار ارايه شده از فعاليت هاي موسيقايي را دلگرم كننده خواند و گفت: جلسات متعددي در سازمان بطور هفتگي برگزار مي شود كه در آن سياست هاي بخش موسيقي در حال بررسي مجدد است. رياست سازمان صدا و سيما با تقدير از اساتيد و بزرگان موسيقي كه با رسانه ملي همكاري دارند، از هنرمنداني كه متعهدانه در راستاي شعار سال به خلق آثار زيبا و ماندگاري پرداخته اند، تشكر و قدرداني كرد. بعد از سخنراني مهندس ضرغامي كه با تشويق حاضران همراه بود، برگزيدگان جشنواره تنديس جشنواره و لوح خود را از رياست سازمان، رئيس مركز موسيقي و سرود، استاد مصطفي كمال پورتراب، استاد هوشنگ ظريف،‌استاد شاهين فرهت و آقاي صوفي معاونت برنامه ريزي و نظارت سازمان دريافت كردند. آخرين بخش اجراي جشنواره ترنم وحدت اجراي زيبا و دل انگيز حسام الدين سراج با همراهي فريوسفي و فرهمند بود، اين گروه وقتي بر روي سن كنار هم قرار گرفتند در پس زمينه و دكور تصويري از دماوند و نمادهاي متعددي از شهرها و استان هاي مختلف قرار داشت، گویی سراج با صداي سوزناك و خاطره انگيزش بر بلندي دماوند ايستاده بود و شكوه شعر و موسيقي ايراني را تحرير مي كرد تا جشنواره ترنم وحدت با تجسمي از با هم بودن و همبستگي در حافظه ي تك تك حاضران ثبت شود.