از دوستم فرهاد ظهراب شنیدم که در همین هفته مراسم سالگرد شاعر صمیمی زنده یاد بهمن کرم الهی برگزار شده است . گویا دوستان قدیمی در منزل شاعر جمع شده و تا پاسی از شب به یاد او شعر خوانده  و یا از شعرهای صمیمی او گفته اند . برای من یاد او پر از حسرت و دریغ است چه آن که بی هیچ تعارفی بهمن زلال ترین شاعر لرستان و نزدیک ترین رفیق واژه هایم بود . ناخودآگاه یاد شعری افتادم که همان زمان در سوگ او گفتم :

همه ماجرا همین

پشت پلک ظهر شنبه

کسی، بهمن را

ندیده است

دیگر چه فرقی می کند

از دیروز بکویم

یا همه آن همهمه های همیشگی

از ماه شکسته در محاق

و یا قرارهای بی ساعت

این روزها مرگ عادت ساده شاعرانست

بهمن هم که رفته است

و تازه حالا ما...