روز مادر که می آید دلم بهانه های قشنگی می گیرد . راستی آن نگاه مهربان در کدام کوچه بن بست پای کدام درخت پیر گم شد؟

 همیشه دوست داشته ام زیباترین شعرم را برای مادر بگویم .

ده سال است که این دغدغه مرا رها نمی کند . اما  واژه ها کوچک و ابترند. همان حکایت دریا و کوزه ؛

 اعتراف می کنم هرگز نتوانستم در فراغ مادرم نوشته ای بیاورم که یا یادآور سیمای مهربان او باشد و یا بیانگر حال من بی او . و مگر شهریار با آنهمه سخنوری توانست در سوگ مادر چیزی رساتر از این بگوید که :

                             ای وای، مادرم !