انسان با تقوا همواره از عذاب الهي واز قيامت حتمی و آمدني در حزن واندوهي نا گفته به سر ميبرد و از اين جهت خوفي دايمي در اندرون دارد؛ اما انساني كه در غير راه درستي و درست كرداري مي رود ترس و وحشتي از عذاب الهي در روز قيامت ندارد چون باور ندارد، در قرآن كريم ميخوانيم:

"اي مردم پرهيزكار باشيد و از خداوند بترسيد كه زلزله روز قيامت خيلي عظيم است"(حج آيه1)

زلزله قيامت به حدي عظيم است كه در آن روز زني كه بچه در شكم دارد آن را بر زمين مي اندازد و"تري الناس سكاري"(حج۲)

ميبيني مردم را كه مست هستند در حالي كه"وماهم بسكاري"(حج۲ )آنها مست نيستند وديوانه نيستند بلكه از وحشت و هول قيامت مستي و ديوانگي را در چهره هم مشاهده ميكنند.

از اين رو اندوه انسان در دنيا از آن جهت است كه در فكر عذاب قيامت است كه اگر نبود اميد بر بخشش بيكران خداونداندوه  سختي و عذاب قيامت از چهره مومن زدودني نبود.

در پس هر گريه آخر خنده اي          مرد آخر بين مبارك بنده اي

اي خنك چشمي كه آن گريان تو        وي همايون دل كه آن بريان تو