در پست تازه تادانه دیدم  فهرستي از نويسندگان روزنامه نگار و يا روزنامه نگاران نويسنده منتشر شده است . ياد جمله اي  از همينگوي_به گمانم_ افتادم كه يكدوره روزنامه نگاري را براي نويسندگان ضروري مي دانست. به ذهنم رسيد براي اينكه فهرست ايشان كامل شود و فرهنگ جامعي از پي جويان ادبیات خلاقه يعني شاعران و نويسندگاني كه سروسري هم با مطبوعات داشته و گاه خود از گردانندگان نشريات بوده اند پديد آيد من هم شق دوم كار يعني حضرات روزنامه نگار كه حضور بي تخفيفي هم در شعر دارند فراهم كنم با اين توضيح ضروري كه ...

در روزان غبارآلودى كه فرهنگ كتاب‏نخوانى روندى دهشتناك دارد، در اوضاع وهم‏آلودى كه خريد كالاهاى فرهنگى در سبد هزينه‏هاى جارى هيچ خانواده‏اى پيش‏بينى نشده است، به نظر مى‏رسد گفت‏وگو از وضعيت نشر خاصه در شهرستان‏ها عبث نمايد؛ چه آنكه جويندگان اين عرصه پرهول و ولا چندان نيستند كه كسى به صرافت روشنگرى بيفتد و در مقام تبيين برآيد.

اين وضعيت زجربار چنان است كه اگر همين امروز خبر ركود يا توقف فعاليت فلان ناشر شهرستانى كه چه عرض كنم، ناشران معظم هم منتشر شود، بعيد است حتى فغان از خاك‏خورده‏هاى اين وادى برآيد، چه رسد به لوليان شوخ شيرين‏كار شهرآشوب....

عمران صلاحي با ‌185 سانتي‌مترقد و 80 كيلووزن خالص! طنزنويسي بود كه  شغلش را مرضي درمان‌ناپذير مي‌دانست. سال 45 وارد تحريريه روزنامه توفيق شد و بعداز انقلاب هم در «گل آقا» نوشت. او بر خلاف زمينه كاري اش، آدم بسار خجول و كمرويي بود كه به قول خودش خيلي سخت خنده اش مي گرفت .

ع. شكرچيان ، كمال تعجب، مراد محبي، ابوطياره، زرشك، زنبور، مداد ، ميخ طويله و ابوقراضه ، ابوالحمار از جمله اسم هاي مستعار صلاحي بود.

 دلتنگی کوچکی از طنز پرداز بزرگ ما را بخوانید:

 ...

بعد از رفتن منوچهر آتشی دعا کرده بودم که شعر و واژه رنگ عافیت بیابدو شگفت آنکه شوخی روزگار این بار به سراغ کسی رفت که عادت کرده بودم با دیدنش و طنازی هایش یادم برود این سالها چقدر بر شعر و زبان فارسی سخت گذشته است.

همین بیست روز پیش با هماهنگی نصرت الله مسعودی /شاعر /از ایشان خواستیم برای برگزاری کنگره طنز به خرم آباد بيايدکه گفته بود می خواهد به سفر چین برود.

و امروز قیافه در هم گرفته " يوسف عليخاني" داستان نویس یادم آورد که همیشه باید منتظر "اتفاق" باشیم . اتفاق هایی که دیگر آنقدر زیاد شده اند که حتی گریه هم نمی کنیم . فقط بهت است و سکوت. طنز هم این روزها حال خوشی ندارد اما حکایت عمران چیز دیگری است.  بین خودمان باشد احتمال گریستن ما بسیار است!

این خبر را صبح برای جام جم فرستادم:

 و ما پنچ نفر بوديم !پيچ ااآپوچ! خبرش را چند روز پيش كار كرده بودم .

 گفته بود كه براي مراسم افتتاحيه بروم كه نرفتم. از بس كه به قول الف .بامداد غم نان گرفتارم كرده است.

 شده ام يك آدم كوكي كه بايد تند تند خبر انفجار و افتخار را copy- paste  كنم و بعد هم هرازچندگاهي مجبور شوم جواب پس بدهم كه نفر اول كيست و از دايي هايم بگويم!

 راستش حوصله آدم سر مي رود. چقدر دويديم و ما را پياده كردند؟ آيا بايد عاصي شوم؟ مرز حماقت و صداقت گاه به پهناي ميز فلزي كوچكي است تا در كدام سوي آن نشسته باشي!

...

ميرزا رحيم چاغروند خرم‌آبادي (معين‌السطلنه) در كتاب جغرافياي لرستان كه در سال 1334 ه. ق نوشته شده است حدود و محل‌هاي طرهان (كوهدشت كنوني) را آن زمان به طور خلاصه چنين آورده اس:

كوهدشت: محلي است كه زمان قديم شهر بوده، شش فرسخ طول و چهار فرسخ عرض دارد و سردار اكرم قلعه‌اي  در اينجا ساخته است.

كشماهور: جلگه‌اي است چهار فرسخ طول و يك فرسخ عرض دارد، كم آب است، هواي ييلاقي دارد. شكارگاه خوبي است، آهو و كبك زياد است...